[பயன்படுத்தப்பட்டுள்ள சொற்கள் சோனக மொழியிலமைந்தவை.,யாவும் கற்பனையே]

இருபது வயசில காதலிச்சன்.
அவளுக்கு பதினேழுதான் ஆகிருந்த.
அப்ப யெல்லாம் சும்மா பஞ்சி பஞ்சா கதப்பாள்.
ஈர நெஞ்ச அலப்பாள்.
இப்ப யெல்லாம் நான் அஞ்சி யஞ்சி கதக்கன்.
அவள் வஞ்சி வஞ்சி சினப்பாள்.

கண்ணால பேசின காலமெல்லாம் பெய்த்து.
கையால பேசுவாளாம் ங்காள்.
கேக்கச் செல்லி ஆர செல்ற,
கேட்டுப்போட்டா நாம எல்லாம் செஞ்சம்.

கஞ்சிக்கி வக்கி ல்லாட்டியும்
மத்தவண்ட காசில வாழப்போடா ண்டு
செல்லிச் செல்லி வளத்ததால,
பள்ளிக்கி போகக்கொள காசில ஆசை யில்ல.
பள்ளில படிக்ககொள பாவி மகளோட பழயினது
பொழையா பெய்த்து.
பள்ளிக்குள்ள ஒரயொரய கண்டு கதச்சத்தால
கவுந்திட்டன்.

சீமக்கி படிக்க வரக்கொள
வழியில வந்து நிண்டு சிரிச்சாள்.
சிரிச்சழுத மந்திரம் இப்பதான் விளங்குது.
அப்ப அழகான காசிக்கார ஒண்ட பாத்தா
நல்ல தொழில் கிடக்காட்டியும்
கனக்க காசி கிடைக்கு முண்டு நினச்சன்.
அதோட மாமாக்காரன் கை நிறய ஆதனமும்,
வாழ்க்க நிறய சீதனமும் தருவானுண்டுலா
அவள எண்ட கைக்குள்ள போட்டன்.
இப்ப என்னண்டா அவள்ர காலுக் கடியிலலா
என்ன போடப்பாக்காள்.

அப்சயர் ஊடும், வளச்சி கல்லுச் செவரும்,
நாப்பது ஏக்கர் பூமியும்,
நடுவுல ஒரு தோப்பும்,
மெயின் றோட்டு ஓரத்தில
முண்டு அறயில கடயும்,
அதோட அறுபதடி வளவும்,
அவள ஏத்திக்கிட்டு போக காரும்,
கெடக்கி மெண்டுதான சீமக்கி படிக்க வந்தன்.
மாமாக்காரன் மோட்ட பைக்கலும்
வாங்கித் தருவானுண்டுலா நெனச்சன்.

கனவெல்லாத்தயும் கலக்கிரமாரிலா
இப்ப கதக்காள்.
இதெல்லாம் ஆருக்கெண்டு
அவளுக்கு தெரியாதா?
மச்சான் நான் சாகக்கொள
சந்தக்கொடயா கொண்டு போப்புறன்.

என்ட மயிலழகி,
மாங்கனி மச்சி – நீ
பொர்ற புள்ளயலுக்குத்தனே
புறிக்கப் போறன்.
விளங்காத முண்டக்கண்ணி
ஏன் முனுமுனுக்காள்.

அவளுக்கெங்க தெரியும்,
எங்கு வாப்பாலா சென்னாரு,
அவ் அப்பாக்கிட்ட யிருந்து,
அவ் வாப்பா வறுகினது எக்கச் சக்கமுண்டு.
இவள், அவ் வாப்பா சொந்தமா ஒழச்சதுண்டுலா
நினச்சிருக்காள்.
அவ் சின்னம்மாக்கு ஊடு கட்ட வளவில்லண்டு
அவ் அப்பா கேக்கக் கொள,
இவஉ வாப்பா ஒரு பத்திர கொத்தும்
தரமாட்ட னிண்டயாம்.

நான் சீமக்கி வந்ந பொறகு,
எத்தன பேரு என்ன கேட்டு வந்தண்டு
இவளுக்கு தெரியுமா?
கேட்ட அத்தன யோடயும் மகளையும்
தாறனுண்டு லைன்லலா நிண்ட ஆக்கள்.
நாம முடிக்கிரண்டா அவளத்தா னுண்டு,
அவள்ர கன்னத்துல விழ்ர குழிக்கித்தான
காத்துக் கிடந்த.
இப்ப அவள் பேசுறத கேட்டா
ஈரக் கொலலா நடுங்குது.

சட்டம் படிச்சிப் போட்டு,
சதக்காசி ல்லாம களியாணம் முடிச்சா,
சனம் நம்மள என்னத்த மதிப்பான்.
அபுல் போடிட மகன் அசன்
இஞ்சினியறுக்கு படிச்சவன்,
இஸ்லாத்த பேசித் திரிஞ்சத்தால,
இப்ப அவண்ட பொண்டாட்டிய
பஸ்சிலலா ஏத்திக் கிட்டு போறான்.
நம்மிட காச சும்மா ஏன் பஸ்சிக்கும்
ஆட்டோக் காரனுக்கும் கொடுக்கணும்.
இவளுக்கு இதல்லாம் விளங்கிற ல்லியா?
எப்படி நினச்சிக் கிட்டிருந்த எனக்கி,
இப்படிலா செஞ்சி போட்டாள்.
அவள்ர அழகுல மயங்கினத்த
ஆத்துல போய் விழுந் திரிக்கலாம்.

கடசில அவள்ர மண்டக்கி ஒண்டும்
விளங்காம போக – நானும்
வேற வழியில்லாம,
எல்லாத்தயும் எண்ட பேர்ல எழுதாட்டியும்,
ஓண்ட பேர்ல எழுதி வாங் கிண்டன்.
எண்ட பேர்ல எழுதி வாங்கி
என்ன செய்ய,
எல்லாம் நம்மிட தானே யெங்காள்.

இவளுக் கென்ன தெரியும்,
அவள்ர வாப்பாக் காரன் போனத்துக்கு
பொறகு,
காக்கா காரனும் தம்பிமாரும் சேந்து
என்ன செய்வானுக ளுண்டு.
அவனுகள்ர பேர்ல எல்லாத்தையும் எழுதிப்போட்டு,
பள்ளக் காட்டு பூமிய மட்டும்
இவளுக்கு கொடுப்பானுகள்.

ஓண்டும் விளங்கு தில்ல இவளுக்கு.
எடுக்கிற சம்பளத்த
எத்தன நாளக்கி செலவளிக்கலாம்.
பூமி கொஞ்சம் இருந்தாத் தானே
குத்தகைக்கி கொடுத்தாச்சும் ஒழக்கலாம்.
துகைன் மெனஜர்ர மருமகன்
ஓட்டாண்டியா திரிஞ்சா,
மாமாக் காராள ஊரில யிருக்கிறவன்
என்னத்த கதப்பான்.

இதுக் கங்கால அடுத்த பிரச்சன,
இவள்ள இந்த கத யெல்லாம்
எங்கு வாப்பாக்கு தெரியா.
ஏன்ன கேட்டு வரக் கொள யெல்லாம்
நான் பிடிச்சது புளியங் கொம்பு ண்டு நெனச்சித்தான்
பேசாம ருந்தாரு.
இது அவருக்கு தெரிஞ்சா
வேற பொண்தான், வேற வழியில்ல.

இந்த காதல் கத்தரிக் காயெல்லாம்
அவருக்கு தெரியாது.
என்ன படிப்பிச்ச காசெல்லாம்
பேங்கு புத்தகத்தில போட்டு வெச்ச மாரி,
ஒரே யடியா களத்து றத்துக்கு,
எப்பண்டு க்கிட்டிருக்காரு.
சீதனம் வாங்காட்டி ஊருல இருக்கிற
மதிப்பு கொறஞ் சிடுமாம்.
சீதனமா வாங்குற காசி முப்பது லெட்சத்துல
கொழும்புல ஊடு ஒண்டு வாங்கினா
வாடகைக்கி கொடுக்கலாம், அதோட
நாம போனாலும் நிண்டு வாறத்துக்கு
இடம் ஒண்டிருக்கு மெண்டு செல்லுவாரு.

எங்கு உம்மாட கத அது வேற.
பக்கத் தூட்டு சக்கினா லாத்தாவும்,
செமிலத்து ம்மம்மாவும்,
பாத்துட்டு வந்த பொண்ணு,
அவ்வளவு அழகி ல்லாட்டியும்,
கொழுப்புல ஒரு ஊடும், நல்ல ஆதனமும்,
குடும்பத்துல நல்ல அன்புமிருக்கா மிண்டு
ஒரே முனு முனுப்பு.
தாங்கேலாம யிருக்கு.

இதெல்லாம் எண்ட சீறிப் பாயிர
சிங்காரிக்கி தெரியுமா?
உங்கட படிப்பு எப்ப முடியுது,
எப்ப முடியுது ண்டு அரிக்கிறவள்,
இப்ப மொறச்சிலா பாக்காள்.
மொறச்சி பாத்தாலும்,
முத்துப் போலத்தா னிரிக்காள்.
இப்ப அவ் உம்மா வாப்பாட செல்ல கேட்டு,
வெறச்சிப் போய்லா கதக்காள்.

இதுக் கெடயால எங்கு மாமா,
சாப்பிர்ற நேரம் போனா,
மத்த நேரமெல்லாம் எங்கிட ஊட்டான் கிடக்காரு.
இந்த பிரச்சன யெல்லாத்தயும் வெச்சி,
அவர்ர மகள்ர தலயில என்ன கட்டியு ர்றத்துக்கு
பாக்காரு.

எங்கு வாப்பா,
சீதனமி ல்லாம பொண் ணெடுக்க விருப்பமில்லாம,
முன்னய, அவருக் கிட்ட 'குடும்பத்தில பொண் ணெடுத்தா
கொதறத்து கூட' ண்டு சொன்னாலும்,
கேக்கிற மாரித் தெரியல்ல.
அடிக்கடி செப்பு பேக்கு தூள் கிளம்புது.
ஒறவு முறிஞ்சா செப்பெல்லாம் திரும்ப கட்டணு முண்டு
எங்கு ம்மாக்கு பெரிய தலயிடி.

ஆதனாலதான், எண்ட அவள்ர ஊட்டுல யிருந்து
யாரையும் இப்ப வர வேணா முண்டு செல்லிரிக்கா
எங்கு ம்மா.
இதெல்லாம் தெரியாம இவள்,
திரும்ப திரும்ப இதப் பத்தி பேசினா
கலியாணமே எனக்கி வேணா முண்டுலா
செல்றாள்.
காதலிச்ச பாவத்துக்கு நம்மிட கதி
இப்படித்தான் போகணு முண்டு எழுதியிருக்கு.
ம்......காதலிக்காம யிருந்திருந்தா ஒரு கதையு மில்ல,சொள சொளயா வாங்கி யிரிக்கலாம்.

கடந்த றமழான் காலப்பகுதியில் வழமை போன்று எமது ஊர்களிலெல்லாம் சன்மார்க்க உபன்னியாசங்கள் களைகட்டியிருந்தன. சொற்பமானோர் வழமைக்கு மாறாக தமது நேரத்தினை மார்க்க விடயங்களில் செலவு செய்வதாக கூறிக்கொண்டு றமாழானின் புனிதத்தினையே கெடுத்துவிடுவது எமது ஊர்களில் இருக்கின்ற மார்க்கத்தினை முறையாக கற்றதாக கூறிக்கொள்கின்றவர்களுக்கு ஒன்றும் புதிதல்ல. இதற்கு எனது பிறந்த இடமும் விதிவிலக்கல்ல. சன்மார்க்க ஒன்று கூடல் என்ற பெயரில் வெறும் வம்பளப்புக்களும், மறுபுறத்தில் தூய்மையான இஸ்லாத்தின் பிறப்பிடம் என பிதற்றிக்கொண்டு அதன் தூய்மையையே தோசமாக மாற்றிவிடவும் எனது ஊரில் பெரும்பான்மை போதகர்கள் இருக்கிறார்கள். வேடிக்கை என்னவெனில் சுடச்சுட பதில் கொடுக்கும் இவ்விரு தரப்பினரும் சில வேளை சில விடயங்களை கண்டும் காணாமலும் சூடாற விட்டுவிடுவார்கள். அதனை நியாயப்படுத்தவும் தயங்க மாட்டார்கள்.

இப்படித்தான் இவர்களது வார்த்தைகளில் பிரயோகித்த விடயமொன்றினையே கீழே குறிப்பிட்டுள்ளேன். இது பற்றி எதிர்த்தரப்பிலிருந்து எதுவித மறுப்புக்களும் வெளியாகவில்லை. வெறுமனே அத்துண்டுப்பிரசுரத்தின் எல்லா விடயங்களுக்கும் மறுப்பினை வழங்க தயங்காத அவர்கள், குறிப்பாக மிம்பர் மேடைகளையே இதற்காக பயன்படுத்த சிறிதும் தயங்காத இவர்கள் இதற்கான எந்தத் தெளிவினையும் மக்கள் முன் வைக்க இதுவரை தயாராகவில்லை. சில வேளை கடந்த கால சில சம்பவங்கள் அவர்களை இத்தகைய மௌனாஞ்சலிக்கு உட்படுத்தியிருக்கலாம் என்ற வாதத்தை நாம் மறுப்போமானால் இதுபற்றி அவர்கள் அறிவற்றவர்கள் என்றுதான் குறிப்பிட்டாக வேண்டியிருக்கின்றது. அவர்களால் மேற்கொள்ளப்படும் இத்தகைய நடவடிக்கைகள் இஸ்லாமிய சன்மார்க்கத்தினை போதிக்கும் வண்ணமான அரை குறை அறிவே அவர்களிடம் உண்டு என்பதனையும், எல்லோரும் ஒரே குட்டையில் ஊறிய மட்டைகள் என்பதனையும் அப்பட்டமாக தெளிவுபடுத்துகின்றது எனலாம்.

"தௌஹீது வாதிகள் என்போர் ஏன் தௌஹீது என்ற சொல்லின் தமிழ் வடிவமான அத்வைதம் என்ற சொல்லை இந்துக் கொள்கை என்றும் வழிகேடு என்றும் தம் அறியாமையினால் உளறித்திரிகிறார்கள்.... துவிதம் என்றால் இரட்டை என்பது பொருள் இதன் எதிர்ச் சொல்தான் அத்துவிதம், அத்வைதம் என்பது. இரண்டற்ற ஒன்று, எகம், ஒருமை எனும் கருத்துடையது. அத்வைதக் கொள்கை, கோட்பாடு என்றால் ஏகதெய்வக் கொள்கை, ஏகத்துவம், தௌஹீது இதுதான் உண்மை. இது தமிழ் வார்த்தையாக இருப்பதனால் இந்துக் கொள்கையாகிவிடுமா? இந்து மதத்திற்கும் அத்வைதத்திற்கும் என்ன தொடர்பு என்றால் இந்துக்களிலும் பல பிரிவினர் இருக்கின்றனர். இதில் பல தெய்வ உருவ வழிபாடுகளையும் சிலைகளையும் வணங்குவோரும் உண்டு. இறைவன் ஒருவனே அவனுக்கு உருவம் கிடையாது, அவன் அர்ரூபி, ஜோதி மயமானவன் என்று நம்பி இறை நாமங்களை உள்ளத்தால் உச்சரித்து வழிபடுகிறவர்களும் உண்டு. இந்த இரண்டாவது வகையினரின் கொள்கை தான் ஏக தெய்வக்கொள்கை." [கடந்த றமழானில் வெளியான 26.08.2009 அன்றய துண்டுப்பிரசுரத்திற்கான மறுப்பு பிரசுரம்]

இதேவேளை, மேலும் இக்கருத்தினை விளங்கிக் கொள்ள குறித்த கருத்திற்கு ஒப்பானதும், ஒன்றித்ததுமான கருத்தினை அப்துல்லாஹ் என்பவரின் நூலிலும் நாம் அவதானிக்க முடிகின்றது. இவரது கருத்துக்கள் பற்றி பல்வேறு கருத்து வேறுபாடுகள் எம்மத்தியில் காணப்படினும் இக்குறித்த கருத்து தொடர்பில் அவருடைய கருத்தினையும் நாம் கவனத்திற் கொள்வது மிகவும் பொருத்தமாய் அமையும் என நான் நம்புகின்றேன்.

"தௌஹீது என்ற அறபுச் சொல்லுக்கு நேர் பொருத்தமான தமிழ் சொற்கள் அத்வைதம், ஏகத்துவம் என்பவைதான். ஏகத்துவம் என்றால் ஏகமாய் உள்ளது (ஒரே) தத்துவம்தான் என்பதே கருத்தாகும்.(ஏக + தத்துவம் = ஏகத்துவம்) அத்வைதம், அத்துவிதம் என்றால் இரண்டல்ல ஏகம் என்பதே கருத்தாகும். அதாவது, துவிதம் என்றால் இரண்டு என்பது பொருள். ஆ,துவிதம் என்றால் இரண்டல்ல ஏகம் என்பதுதான். (அ + துவிதம் = அத்துவிதம், அல்லது அத்வைதம்) சரியான ஆய்வில்லாத ஒரு சில அறிஞர்கள் அத்வைதம் இந்துக்களின் கொள்கையென்றும் தௌஹீது என்பதே முஸ்லீம்களின் கொள்கையென்றும் பாமர மக்களை ஏய்க்கிறார்கள்.இது அவர்களின் அறியாமைகளாகும்." [M.S.M. அப்துல்லாஹ்,ஈமானின் உண்மையை நீ அறிவாயா, அகில இலங்கை தரீக்கத்துல் முப்லிஹீன், பக்கம் 237]

எனவே மேற்குறிப்பிட்ட கருத்துக்கள் உண்மையானதா, எதாவது உண்மை புலப்படும் வகையான தன்மை தோன்றுகின்றதா அல்லது முற்றிலும் தவறான, பிழையான கருத்தா என உங்களிடம் இருந்து எதிர்பார்க்கின்றேன். உங்களது கருத்துக்கள் தமக்குள் இதுபற்றிய ஒரு பலமான கருத்தொன்றின் பகிர்வுக்கு வித்திடவேண்டும் என்பது எனது அவாவாகும். எனவே கருத்துக்களை விமர்சியுங்கள்.

தென்கிழக்கு பல்கலைக்கழக முஸ்லிம் மஜ்லிஸின் வெளியீடு.

இலங்கை முஸ்லிம்கள் பற்றியும் அவர்களது இருப்பு பற்றியும் பல்வேறு அரக்கத்தனமான குரல்கள் ஓங்கியிருக்கும் இக்கால கட்டத்தில் தென்கிழக்கு பல்கலைக்கழகத்தின் முஸ்லிம் மஜ்லிஸ் இவ்வாறான காலத்தின் தேவையினை உணர்ந்து அல்- இஸ்லாஹ் அதன் ஆய்வினை மையப்படுத்தியிருந்ததனை அவதானிக்க முடிகின்றது.

பொதுவாக, இக்காலகட்டம் இலங்கை முஸ்லிம்கள் பற்றியும் அவர்களது பூர்வீக வரலாற்றினைப் பற்றியும் வெளிக்கொணரக் கூடிய சாத்தியப்பாடான முயற்சிகள் இதுவரையில் மேற்கொள்ளப்படவில்லை என இலங்கை முஸ்லிம்களைப் பற்றிய ஆய்வில் களமிறங்கும் எமது ஆய்வாளர்களே வாய்விரிக்கும் காலமாகும். முஸ்லிம் மஜ்லிஸின் மூன்றாவது இதழான இவ்வெளியீடானது இலங்கை முஸ்லிம்களின் பூர்வீகம், வரலாறு, இருப்பு மற்றும் இவற்றின் தனித்தன்மை என்பனவற்றிற்கு முக்கியத்துவம் வழங்கி கோர்ப்பொன்றினை செய்துள்ளது. காலங்காலமாக மிகவும் அரிதாகவே கவனத்திற் கொள்ளப்படுகின்ற எமது வரலாறு, அதன் பிறப்பிடம் என்பன பற்றிய விடயங்களுக்கு உண்மையில் விடை திட்டமாக இதுவரை எம்மால் காணமுடியாவிட்டாலும் கூட இத்தகைய ஆய்வுகள் தம் மத்தியில் ஓரளவேனும் எமது பூர்வீகம் பற்றிய அறிவினை பெற்றுத்தருதற்கு ஏதுவானவை என்பதனை மறுக்க முடியாது.

இக்கோர்ப்பில் மொத்தமாக துறைசார்ந்தவர்களதும், விரிவுரையாளர்களதுமாக ஆறு கட்டுரைகளும், மாணவர்களது பத்து கட்டுரைகளும் அதனுடன் இரு கவிதைகளும் உள்ளடங்குகின்றன. இவைகள் யாவும் இலங்கை முஸ்லிம்களின் வராற்றின் தொன்மையினை பல்வேறு கோணங்களில் பகுப்பாய்வு செய்துள்ளன. இலங்கை முஸ்லிம்களின் வரலாற்றின் தொன்மையினை வெளிப்படுத்தும் ஆவணங்களை பத்திரப்படுத்தல் தொடர்பிலான கருத்தாடல், இலங்கை முஸ்லிம்களின் கல்விக்கொள்கையின் வரலாறு, எதிர்நோக்கப்பட்;ட சவால்கள், சோனக மக்களின் அறபுத்தமிழ் மொழி பற்றிய பரிணாமம், இலங்கை முஸ்லிம்களின் குடிசனப் பரம்பல் போன்றன அவசியம் வாசிப்பிற்குட்படுத்த வேண்டியனவாகும்.

என்றாலும், மாணவர்களினால் மேற்கொள்ளப்பட்டிருக்கின்ற ஆய்வுக்கட்டுரைகளானது அவர்கள் தேடலில் மிகவும் வலுவிழந்து காணப்படுவதனை உணர்த்துகின்றன. அதாவது, அவர்கள் தமது பல்கலைக்கழக நூலகத்தினைக் கூட முழுமையாக பயன்படுத்த தவறிவிட்டனர் எனத் தோன்றுகின்றது. தென்கிழக்கு பல்கலைக்கழகத்தின் நூலகத்தில் பத்திரப்படுத்தப்பட்டிருக்கும் பழமைவாய்ந்த வரலாற்று ரீதியிலாக ஆவணப்படுத்தப்பட்ட சில ஆங்கில நூல்களையாவது தூசு தட்டியிருந்தால் இன்னும் தாம் தெரிவுசெய்த கருதுகோள்களுக்கு உகந்த தொன்மையின் சாயங்களை புதுவடிவில் பிறப்பித்திருக்க முடியும்.

எமது வரலாற்று மூலங்களைத் தேடுவதிலுள்ள பிரச்சினை யாதெனில் அவைகள் அறபு, பாரசீகம், இலத்தீன் மற்றும் ஆங்கில மொழிகளில் காணப்படுவதும் அதனை மொழி பெயர்ப்பு செய்வதுமே அன்றி மூலச்சான்றுகளோ அல்லது அதனை பாதுப்பதற்கான ஏற்பாடுகளோ அறவே இல்லை என்பதல்ல என்பதனை நாம் புரிந்துகொள்வது அவசியமாகும். எனவே மாணவர்களுக்கு இவை தொடர்பிவல் அதிக பொறுப்புக்கள் இருப்பதாக நான் கருதுகின்றேன். மேற்போந்த வழுக்களை எதிர்காலத்தில் தென்கிழக்கு பல்கலைக்கழகம் கவனத்திற் கொள்ள வேண்டும். இருப்பினும், இலங்கை இந்திய முஸ்லிம்களின் வரலாற்று தொடர்பு, இலங்கை முஸ்லிம்களின் வரலாற்று பாரம்பரியம் மற்றும் இஸ்லாமிய கட்டிடக் கலை பற்றியதான ஆய்வுகள் வரவேற்கத்தக்கன. அதிலும் குறிப்பாக 'பூர்வீக ஒத்தடம்' எனும் கவிதை மிகவும் இலாவகமா தொன்மை பற்றிய அரக்கத்தனமான குரல்களை நெரிக்க முற்பட்டிருக்கிறது என்றால் அது மிகையல்ல.

“புரட்டிப்பார்
புராதனக் கதைகளையல்ல
உன் முன்னோர்களின் வரலாற்றை
அப்போது புரியும் உனக்கு
நானும் நீயும்
'மனிதன்' எனும்
யதார்த்தத்தை
மண்ணில் தூவியவர்கள் யார் என்று...”

நிதர்சனத்தில், இத்தகையதொரு வெளியீடானது பெரும் சிரமத்திற்கு மத்தியில் முஸ்லிம் மஜ்லிஸினால் ஈன்றெடுக்கப்பட்டிருக்கும்; ஒரு பிள்ளைக் குஞ்சு என்பதனால் மாணவர்கள் பெருமைப்பட்டாக வேண்டும். ஏனெனில் பல்கலைக்கழக மாணவர்கள் வெறுமனே கல்வி நடவடிக்கையில் மட்டுமல்லாது இவ்வாறான ஆக்கபூர்வமான செயற்பாடுகளையும் தொடர்ந்து முன்கொண்டு செல்லவேண்டியது அவர்களினது பொறுப்பாகும். அதிலும் குறிப்பாக தென்கிழக்கு பல்கலைக்கழகத்திற்கு இச்சுமை அதிகமாகவே உள்ளது. இதனை பல்கலைக்கழக மாணவர்கள் அதன் ஆரம்ப வரலாற்று கட்டங்களில் உணர்ந்தவர்களாக இருந்த போதும் கடந்த இடைப்பட்ட காலங்களில் முற்றாக மறந்திருந்தார்கள் என்றே நான் கருதுகின்றேன். தென்கிழக்கு பல்கலைக்கழகத்தின் சமூக எழுச்சி மீதான பங்கு என்பது வெறும் முஸ்லிம் தேசிய எழுச்சிப் போராட்டத்துடன் (2003.01.29) ஸ்தம்பித்துப் போயிருந்தது என்பதே உண்மை.

இலங்கை முஸ்லிம்களின் பாரம்பரியம், பூர்வீகம் பற்றி ஒரு முழுதான கருத்தாடலினை முன்வைத்த தென்கிழக்கு பல்கலைக் கழகம் அதன் பிரக்ஞை பற்றிய கருத்தாடலில் இதனை சாத்தியப்படுத்துவதில் தன்காலில் நிற்க இன்னும் தயங்குவதனை அவதானிக்க முடிகின்றது. இன்னும் இவை பற்றிய ஆழமான சிந்தனையை சாத்தியப்படுத்த அனைத்து பல்கலைக்கழக முஸ்லிம் மாணவர்களையும் துணைக்கு அழைக்கின்றது. ஏனைய முஸ்லிம் பல்கலைக்கழக மாணவர்களும் இத்தகைய சமுக தேவை நோக்கில் செய்றபடவேண்டும் என்பதனை மறுப்பதற்கில்லை. எனிலும், அதற்கான வாய்ப்பு வசதிகளை முழுமையாக பெற்றுக்கொடுக்க கூடிய சூழல் பல்கலைக்கழகம் ஒன்றிற்கே மிகவும் சாத்தியமான ஒன்று. அதுவும் முஸ்லிம்களின் பிரச்சினைகள் தொடர்பில் அதிக பொறுப்பு சொல்லவேண்டிய ஒரு கல்விநிறுவகமாக தென்கிழக்கு பல்கலைக்கழகம் காணப்படுவதனால் இம்முயற்சிகளுக்கான முழு காரியங்களையும், வாய்ப்பு வசிதிகளையும் அது மாணவர்களுக்கு பெற்றுக் கொடுக்க வினைத்திறனுடன் செயற்படவேண்டும்.

இறுதியாக, தென்கிழக்கு பல்கலைக்கழகம் இன்றைய நிலையில் தனது சமூகம் தொடர்பில் பாடுபட்டு உழைப்பது போதாது. இன்னும் கடினமாக உழழைக்க வேண்டியிருப்பதுடன், அதன் மூலம் சமூக ஈடுபாட்டில் உயிரோட்டம் கொண்ட சில கல்வியியலாளர்களையாவது, மாணவர்களையாவது பிறப்பிக்க வேண்டும். அதன் கருத்தாடல்களும், தொடர்பாடல்களும் இன்னும்; அகல தமது சிறகுகளை விரித்துக் கொண்டு எல்லா இடங்களுக்குமாக பவனி வரவேண்டும்.

தென்கிழக்கு பல்கலைக்கழகம் இதனை எப்போது நிறைவேற்றும்?